بايد خود زبان باز کند و برايمان بگويد. بايد دانه دانه رملها و ماسه هاي اين سرزمين زبان بگشايند و از آن چه ديده اند برايمان بازگو کنند. بايد آنها برايمان بگويند که طي کردن چندين کيلومتر در رمل و ماسه با تمام تجهيزات يعني چي؟ بايد او بگويد که چطور هر پايي که در آن مي گذاشتند و تا زانو در رملها گير مي کرد يعني چي؟ چطور مي بايد از اين همه موانع طبيعي و .... گذر کرد تا تازه به محل درگيري و جنگ برسي. براستي ما چه مي دانيم به فکه چه گذشته؟ در اين سرزمين بود که رزمندگان، شب عمليات بياد سقاي تشنه لب کربلا، قمقمه هايشان را خالي مي کردند  و آب نمي نوشيدند تا تأسي به مولاي بي دستشان کنند. اينجا بود که رزمندگان، سينه به سيم خاردار و مين مي سپردند تا راه بر بقيه باز شود و وقتي ازشان مي پرسيدي که چرا با کمر روي سيم خاردارها نمي خوابي تا کمتر اذيت شوي؟!! جوابت مي داد که: شايد کسيکه مي خواهد از روي من رد شود چشمش به چشمم بيفتد و خجالت بکشد و عمليات لغو شود. اينجا بود که بعدها بدنهاي شهداء را به سختي از سيم خاردارها جدا مي کردند. اينجا بود که بعد از حدود هفده سال 120 شهيد را که در قتلگاه فکه در کنار هم دفن شده بودند پيدا کردند. اينجا بود که مين، وسيله اي شد که سيد شهيدان اهل قلم را خونين به جوار دوست رسانَد. بله! اگر اين دل زنگار گرفته اجازه مان دهد و اين گوشها و چشمهاي دنيايي مان خوب دقت کنند، هنوز حضور شهداء را مي توان اينجا حس کرد. از جاي جاي فکه و از دانه دانه رملهاي آن بوي شهداء استشمام مي شود. فقط بايد اعضاء و جوارحمان بوي شهيد بدهد......

هويزه کربلاي ايران است. بله! هويزه.

مگر در کربلا فرماندهي با حسين(ع) نبود؟ هويزه را هم حسيني ديگر فرماندهي مي کرد و به راستي چه زيبا به جد بزرگوارش اقتدا کرد که لب تشنه با 120 يار باوفايش مردانه جنگيدند تا دست يزيديان را کوتاه کنند. اگر در کربلاي 61 قمري مقابل 72 يار حسين بن علي (ع)، لشگر چندين هزار نفري صف آرايي کرده بود، اينجا هم در هويزه براي هر نفر، يک تانک و کلي مهمات و سرباز آماده شده بود. مگر نه اينکه عصر عاشورا اسبها ابدان مطهر شهداء را لگد مال کردند. اينجا هم تمام شهداء بعد از شهادت در زير شني هاي تانک له شدند. بله! له شدند و برايمان ثابت کردند که "کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا". هر زمان عاشورايي و هر مکاني کربلاست. فقط مي بايست حسين(ع) زمانت را بشناسي و از يزيد زمان دوري کني که آنوقت زهي به سعادتت.

                                                      التماس دعا

 

مکه من فکه بوَد، منــــاي من دوکوهـــه           

قبله من جبهه و کربلاي من دوکوهه

مدينه ام شلمچه و بقيع مــــن هويــــزه 

مروه من طلاييه، صفاي من دوکوهه

ديار غربت و غم و وادي عشق و عرفـان         

جاي قبــول توبه و دعاي من دوکوهه

اگرچه راه کربلا بسته به عاشقان است    

علقمــه و فرات و نينواي من دوکوهه

قافله رفته و دگـــر جدايــــم از شهيــدان     

مريض هجرم و فقط دواي من دوکوهه

ديروز ..... امروز

ديروز الو!الو ! يا حسين . آنجا جبهه است ؟؟؟

امروز شماره مورد نظر در دسترس نمي باشد the mobile set is off .عشق بي پاسخ

ديروز خدا همراهمان بود

امروز تلفن همراه ...

ديروز پلاك ها آدرسي از بهشت ..
امروز همه آدرس ها گم .

ديروز زنده باد بسيجي ، بي حجاب محتاج نگاه ديگران است

امروز ، نگاه زاده علاقه است ، حجاب كيلو چند ؟؟

ديروز ، آهنگران / شجريان ، صداي خاطره ها

امروز ، جونيفر لوپز ، انريكو ، شكيلا

ديروز، آب و آيينه و قرآن ، خدانگهدار.

امروز ، گود نايت ، باي باي

ديروز جبهه ، جنگ ، كربلا

امروز، بزن به سيم آخر ، ديوونه شو مثله ما

ديروز كربلاي 1 ، كربلاي 2 ، كربلاي 3

امروز 50 ميليارد باد هوا ، خيالي نيست

ديروز ماشين اداره ، بيت المال
امروز ماشين اداره ، مال البيت

ديروز ، پاي مصنوعي ، دستان نا مرئي

امروز ، اعتياد ، هپاتيت ،HIV

ديروز ، نه شرقي نه غربي ...

امروز ، تئوري قرص هاي اكستازي

ديروز سلام بر چشمان شيشه اي
امروز يك ميليون جراحي بيني ، لنزهاي رنگي

ديروز آژير قرمز ، اضطراب هاي زرد ، انتظار هاي سپيد

امروز ، عشق هايي كز پي رنگي بود.... .

ديروز سفر به چزابه ، از كرخه تا راين ، بوي پيراهن يوسف

امروز " توكيو بدون توقف "

ديروز ، انبوه جانبازان شيميايي

امروز  راديو فردا ، موج BBC

ديروز، غروب جمعه انتظار ..

امروز ، غروب شد باز خيالت به سرم زد

ديروز ، وضعيت زرد ، آژير قرمز ، خطر

امروز ، كمر بند هاي لاغري بي خطر

ديروز ، عشق ، ايثار ، فداكاري

امروز ، بي خيال بابا بيا پارتي

ديروز، نخل هاي افسرده ، زيتون هاي كال

امروز ،CD جشن جديد استقلال

و امروز هنوز نسيم لبخند هاي بسيجي ما را به فردا اميدوار كرده

  شهادت فنا شدن انسان براي نيل به سرچشمه نور و نزديك شدن به هستي مطلق است. شهادت عشق به وصال محبوب و معشوق در زيباترين شكل است. شهادت مرگي از راه كشته شدن است، كه شهيد آگاهانه و بخاطر هدف مقدس و به تعبير قرآن ((في سبيل الله)) انتخاب مي كند. يعني شهيد در راهي كشته مي شود كه هر دو ارزش آگاهانه و في سبيل الله را داراست و چنين مرگي است كه به تعبير پيامبر((ص)) شريفترين و بالاترين نوع مردن است (اَشرُفُ المُوًتِ قَتْلُ الشَّهادَهِ) و علي(ع) آن را گرامي ترين نوع مردن مي داند. (اَكْرُمُ المُوًتِ اَلْقُتْلُ)

شهادت فنا شدن انسان براي نيل به سرچشمه نور و نزديك شدن به هستي مطلق است. شهادت عشق به وصال محبوب و معشوق در زيباترين شكل است. شهادت مرگي از راه كشته شدن است، كه شهيد آگاهانه و بخاطر هدف مقدس و به تعبير قرآن ((في سبيل الله)) انتخاب مي كند. يعني شهيد در راهي كشته مي شود كه هر دو ارزش آگاهانه و في سبيل الله را داراست و چنين مرگي است كه به تعبير پيامبر((ص)) شريفترين و بالاترين نوع مردن است (اَشرُفُ المُوًتِ قَتْلُ الشَّهادَهِ) و علي(ع) آن را گرامي ترين نوع مردن مي داند. (اَكْرُمُ المُوًتِ اَلْقُتْلُ)

شهادت همانا پايان دادن به فروغ درخشان حيات در كمال هشياري و آزادي است براي رسيدن به هدفي كه والاتر از حيات طبيعي است. شهادت پايان دادن به حيات طبيعي براي دفاع از ارزشهاي انساني در جامعه است. شهادت شكافتن كالبد جسماني براي رسيدن به مقام شهود و حضور الهي است. شهادت رسيدن به مرتفع ترين قله هاي كمال و انسانيت است. با توجه به تعاريف فوق، كسي كه مرگ شهادت را انتخاب مي كند ((شهيد)) ناميده مي شود. شهيد در لغت به معني ((گواه)) است و در اصطلاح به كسي گويند كه در مجراي شهادت قرار گرفته و در راه خدا كشته مي شود.

تعريف مشترك و جامع براي شهادت اين است كه : شهادت عبارت است از زندگي در حال هشياري، و آزادي در راه وصول به هدف عالي تر از زندگي طبيعي بواسطه شهادت. اين خصيصه و پديده اي است كه همه شهدا داراي آن مي باشند. در مقابل اين مرتبه والاي شهادت حداقل توصيفي كه مي توان براي شهادت در نظر گرفت عبارت است از اينكه : شهادت عبارت است از انقلاب دروني ناگهاني همراه با هشياري و آزادي در پايان دادن به زندگي دنيوي و مادي و رسيدن به حيات طيبه.

شهادت نوعي از مرگ نيست بلكه صفتي از ((حيات معقول)) است. زيرا حيات معمولي كه متاسفانه اكثريت انسانها را اداره مي كند، همواره خود و ادامه بي پايان خود را مي خواهد، ليكن در حيات معقول فرد آن زندگي پاك از آلودگي ها كه خود را در يك مجموعه بزرگي به نام جهان هستي در مسير تكاملي مي بيند كه پايانش منطقه جاذبه الهي است. شهيد با داشتن اين حيات خود را موجي از مشيت خداوندي مي داند كه اگر سر بكشد و در اقيانوس هستي نمودار گردد، رو به هدف اعلا مي رود و اگر فرود بيايد و كالبد بشكافد صداي اين شكاف عامل تحرك امواج ديگر خواهد بود كه آنهم جلوه اي ديگر از مشيت الهي مي باشد. لذا شهيد همواره زنده است و حيات و ممات او همواره صفتي است براي حيات طيبه و به مصداق آيه شريفه قرآن كه مي گويد :

و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتاً بل احياءُ عند ربهم يرزقون

(169 آل عمران)

و گمان مبر آنان كه در راه خدا كشته شده اند، مردگاني هستند، بلكه آنان زنده و در بارگاه پروردگارشان بهره مندند.

شهيد همواره زنده است و مرگ او در واقع انتقال از حيات جاري در سطح طبيعت به حيات پشت پرده آن مي باشد.

شهادت فنا شدن انسان براي نيل به سرچشمه نور و نزديك شدن به هست

اول عاشق امام حسين شو.

 نخل هاى سوخته! چرا حكايتى نمى كنيد؟

«نى» كه طاقت ترانه هاى زخمى مرا نداشت